Ποιος δεν θέλει ένα νέο ΕΣΥ;

Πολλά πράγματα έχουν κολλήσει σε αυτή τη χώρα, είτε λόγω αδιαφορίας, είτε λόγω ανικανότητας, έλλειψης πολιτικής βούλησης ή τόλμης, είτε γιατί πολύ απλά πιο εύκολο είναι να γκρινιάζουμε για κάτι που δεν γίνεται, από το να σηκώσουμε τα μανίκια για να στρωθούμε στη δουλειά.

Ένα από τα θύματα όλων των παραπάνω είναι και το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Είναι από τα “θέματα SOS” σε κάθε προεκλογικό πρόγραμμα, είναι το κορυφαίο στο κομμάτι των εξαγγελιών και παραμένει… trend στην ειδησιογραφία εδώ και πάρα πολλά χρόνια, έχοντας όμως αρνητική χροιά.

Κι ας μην πιάσουμε το θέμα υπό την ευρύτερη έννοια, ας περιοριστούμε στο θέμα των δημόσιων νοσοκομείων. Αν διαβάσει κανείς την ειδησιογραφία της τελευταίας δεκαετίας (και βάλε), θα διαπιστώσει ότι τα ίδια προβλήματα, οι ίδιες ελλείψεις ταλαιπωρούν το ΕΣΥ και τους πολίτες, καθιστώντας ξεκάθαρο ότι απέχουμε πολύ από τα Εθνικά Συστήματα Υγείας άλλων ευρωπαϊκών χωρών.

Ετοιμόρροπα κτίρια, βασικές ελλείψεις σε υλικά και ιατροτεχνολογικό εξοπλισμό, λίστες αναμονής, ράντζα, εξουθενωμένο προσωπικό, βίαια περιστατικά στις εφημερίες από οργισμένους πολίτες και άλλα πολλά συνθέτουν μία όχι και τόσο καλή εικόνα για το δημόσιο σύστημα υγείας.

Κανείς δεν αμφισβήτησε ποτέ την ποιότητα του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού κι εκεί, άλλωστε, στηρίζονται όλοι στις δύσκολες στιγμές, υμνώντας το φιλότιμο και τις ικανότητες των εργαζομένων στο ΕΣΥ. Οι οποίοι εργαζόμενοι εδώ και χρόνια, επίσης, βγαίνουν ανά τακτά χρονικά διαστήματα στους δρόμους, διεκδικώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Ποιος είναι ευχαριστημένος, λοιπόν, με το υπάρχον σύστημα; Κανείς. Γιατί τότε δεν θέλουμε να αλλάξει προς το καλύτερο; Και γιατί δαιμονοποιούμε άνευ λόγου τη φράση “ιδιωτικός τομέας”; Αν οι συμπράξεις με τον ιδιωτικό τομέα φέρουν το επιθυμητό εδώ και χρόνια αποτέλεσμα, χωρίς να επηρεαστεί ο δωρεάν χαρακτήρας της δημόσιας υγείας, όπως επανειλημμένα έχει τονίσει η κυβέρνηση, γιατί να μην προχωρήσουμε;

Ποιον ενοχλεί αν ο διοικητής ενός νοσοκομείου είναι μάνατζερ και όχι ένας κομματικά διορισμένος που δεν έχει καμία σχέση με τον χώρο της υγείας; Γιατί να μην υπάρχουν ποιοτικά κριτήρια και αξιολόγηση των παρεχόμενων υπηρεσιών και στο δημόσιο, όπως συμβαίνει και στον ιδιωτικό τομέα; Ποιος δεν θέλει καλύτερες υποδομές, επαρκώς εξοπλισμένα νοσοκομεία, καλύτερες συνθήκες για εργαζόμενους και ασθενείς και έναν εκσυγχρονισμένο χάρτη υγείας, που να καλύπτει τις πραγματικές ανάγκες κάθε περιοχής; Κανείς. Ας αφήσουμε, λοιπόν, τις αναίτιες ενστάσεις και τις κορώνες…

Του Θεόδουλου Παπαβασιλείου

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος