Η καινοτόμος ανακαίνιση του ΕΣΥ

Η εικόνα ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας σταδιακά βελτιώνεται, και αυτό άρχισε να αποτυπώνεται και στις δημοσκοπήσεις, με τον Άδωνι Γεωργιάδη να δηλώνει ικανοποιημένος από την αυξανόμενη εμπιστοσύνη των πολιτών. Και όχι άδικα. Έχουν γίνει βήματα εκσυγχρονισμού, μικρά και μεγαλύτερα, που αλλάζουν προς το καλύτερο αυτή τη σχέση πάθους και μίσους των πολιτών με το ΕΣΥ.

Ας μην αυταπατώμεθα, όμως. Η αναγέννηση, το «ξύπνημα» ενός γίγαντα που έμεινε για δεκαετίες εν υπνώσει, δεν μπορεί να ολοκληρωθεί μέσα σε λίγα χρόνια. Το ΕΣΥ κανονικά θα έπρεπε να χτιστεί από την αρχή, βασισμένο στις σύγχρονες ανάγκες και απαλλαγμένο από τις χρόνιες παθογένειες του παρελθόντος. Αυτό, ωστόσο, δεν είναι εφικτό· έτσι, προχωράμε στη σταδιακή ανακαίνισή του. Όπως ένα παλιό, μεγάλο σπίτι: πάμε «δωμάτιο-δωμάτιο», με παρεμβάσεις που άλλοτε αποδίδουν άμεσα, άλλοτε χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να «δείξουν», και άλλοτε αποκαλύπτουν βαθύτερες παθογένειες.

Σε φάση μερικής «ανακαίνισης» είναι και η φαρμακευτική πολιτική, με την κατάθεση του νομοσχεδίου για τη σύσταση Ταμείου Καινοτομίας να αποτελεί ένα σαφώς θετικό βήμα. Η ενίσχυση της πρόσβασης των ασθενών σε νέες θεραπείες δεν είναι πολυτέλεια, είναι προϋπόθεση ενός σύγχρονου συστήματος υγείας. Αρκεί το βήμα αυτό; Σαφέστατα όχι. Γι’ αυτό, άλλωστε, μιλάμε για μερική ανακαίνιση.

Η πραγματικότητα της φαρμακευτικής πολιτικής στη χώρα εξακολουθεί να ταλαιπωρείται από αρκετές στρεβλώσεις, που επίσης κληρονομήθηκαν από το παρελθόν: σφιχτοί προϋπολογισμοί σε σχέση με τις αυξανόμενες ανάγκες του πληθυσμού, μηχανισμοί επιστροφών που λειτουργούν αποτρεπτικά για την καινοτομία και την επιχειρηματική δραστηριότητα, καθυστερήσεις στην πρόσβαση σε νέες θεραπείες ή/και αποσύρσεις φαρμάκων.

Εδώ χρειάζεται μία «ριζική ανακαίνιση», ώστε να βρεθεί η χρυσή τομή που θα εξασφαλίζει τόσο την πρόσβαση των ασθενών σε νέες θεραπείες, όσο και τη βιωσιμότητα του συστήματος.

Όχι, δεν κοντράρονται οι δύο αυτές έννοιες: Νέες θεραπείες σημαίνει λιγότερες νοσηλείες, καλύτερη ποιότητα ζωής, επιστροφή των ασθενών στην παραγωγική διαδικασία. Σημαίνει, τελικά, ένα σύστημα που εξοικονομεί πόρους ακριβώς επειδή επενδύει σωστά.

Οι αξιολογήσεις των νοσοκομείων από τους ίδιους τους ασθενείς, αλλά και η βελτιωμένη εικόνα που καταγράφεται δημοσκοπικά για το ΕΣΥ δείχνουν ότι είμαστε στη σωστή κατεύθυνση. Ωστόσο, υπάρχει ακόμη πολύς δρόμος μπροστά και πολλές ακόμη αλλαγές που πρέπει να τρέξουν παράλληλα στο κομμάτι της στελέχωσης, της οργάνωσης, της φαρμακευτικής πολιτικής και του γενικότερου εκσυγχρονισμού του συστήματος. Και με προσήλωση, σωστό σχεδιασμό και ταχύτητα, όλα μπορούν να γίνουν.

Του Θεόδουλου Παπαβασιλείου

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος