Στένωση καρωτίδων: Πώς μια «σιωπηλή νόσος» οδηγεί σε εγκεφαλικό

Η πρόληψη και η αποφυγή ενός εγκεφαλικού επεισοδίου, μιας επιπλοκής που μπορεί να έχει επώδυνες έως και μοιραίες συνέπειες για τη ζωή ενός ανθρώπου, συνιστά μια από τις σημαντικότερες προκλήσεις της σύγχρονης Ιατρικής επιστήμης. «Παρόλα αυτά, εξακολουθούν να υφίστανται παθήσεις η έγκαιρη διάγνωση των οποίων παραμένει σύνθετη, καθώς ενδέχεται να εξελίσσονται αθόρυβα και, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, να εγκυμονούν σοβαρό κίνδυνο για την πρόκληση εγκεφαλικού επεισοδίου», αναφέρει ο κ. Φώτιος Μαρκάτης, Διευθυντής Αγγειοχειρουργός στο Metropolitan Hospital. Μεταξύ αυτών, η στένωση των καρωτίδων είναι μια συχνά ασυμπτωματική πάθηση, που αποτελεί σημαντικό παράγοντα κινδύνου για την εκδήλωση ενός εγκεφαλικού επεισοδίου.

«Στένωση των καρωτίδων είναι η μείωση του αυλού της καρωτίδας αρτηρίας, η οποία μπορεί να προκαλέσει ισχαιμικό επεισόδιο, και για την εκδήλωσή της δεν υπάρχουν πρόδρομα, προειδοποιητικά συμπτώματα. Στην πραγματικότητα, η στένωση καθίσταται ιδιαίτερα επικίνδυνη όταν η ελάττωση της διαμέτρου του αγγείου αυξηθεί σε μεγάλο βαθμό ή όταν η ποιοτική σύσταση της αθηρωματικής πλάκας είναι ασταθής και αλλοιωμένη.

Για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση αυτής της ‘σιωπηλής νόσου’, καθοριστική είναι η σημασία της έγκαιρης διάγνωσης και του προληπτικού ελέγχου με triplex καρωτίδων, βάσει του ιστορικού του ασθενούς και της ακριβούς απεικόνισης της κατάστασής του», εξηγεί ο κ. Μαρκάτης.

Αίτια, παράγοντες κινδύνου και σύγχρονες θεραπευτικές επιλογές

Η πάθηση εκδηλώνεται κυρίως στις μεγαλύτερες ηλικίες, με το κάπνισμα, την υπέρταση και τον σακχαρώδη διαβήτη, μεταξύ άλλων, να αποτελούν τις συνηθέστερες αιτίες για την εμφάνιση της στένωσης των καρωτίδων.

Όπως επισημαίνει ο ειδικός, «σήμερα, η ιατρική κοινότητα έχει στη διάθεσή της σαφέστατα αποτελεσματικές θεραπευτικές επιλογές για την αντιμετώπιση της στένωσης των καρωτίδων. Με την υιοθέτηση της κατάλληλης φαρμακευτικής αγωγής, μπορεί να καταστεί εφικτός ο περιορισμός της εξέλιξης της νόσου, ενώ σε επόμενα στάδια, έχουμε στη διάθεσή μας επεμβατικές μεθόδους, όπως την καρωτιδική ενδαρτηρεκτομή και την αγγειοπλαστική με τοποθέτηση stent, ανάλογα με τις εξατομικευμένες ανάγκες του κάθε ασθενούς.

Στο ερώτημα ‘πότε εφαρμόζεται η μία μέθοδος και πότε η άλλη;’, η απάντηση βρίσκεται στην κλινική αξιολόγηση του κάθε περιστατικού. Η κλασική χειρουργική μέθοδος (καρωτιδική ενδαρτηρεκτομή) αποτελεί τη μέθοδο εκλογής και είναι αυτή που εφαρμόζεται κατά κόρον, καθώς φαίνεται να προσφέρει τη μεγαλύτερη ασφάλεια και αποτελεσματικότητα στην καρωτιδική νόσο.

Ωστόσο, υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες η ενδαρτηρεκτομή παρουσιάζει σχετική αντένδειξη. Σε αυτή την κατηγορία των ασθενών, οδηγούμαστε στην ενδαγγειακή αποκατάσταση μέσω αγγειοπλαστικής με τοποθέτηση stent. Σε κάθε περίπτωση, ο αγγειοχειρουργός είναι ο καθ’ ύλην αρμόδιος και υπεύθυνος ιατρός για να καθορίσει την ενδεδειγμένη τεχνική που πρέπει να ακολουθηθεί».

«Η στένωση των καρωτίδων, παρά την έλλειψη συμπτωμάτων, μπορεί να διαγνωστεί εγκαίρως και να αντιμετωπιστεί με απόλυτη ασφάλεια. Η τακτική προληπτική παρακολούθηση, η ρύθμιση των επιβαρυντικών παραγόντων κινδύνου και η στενή συνεργασία με τον εξειδικευμένο αγγειοχειρουργό εγγυώνται τη σωστή επιλογή της θεραπευτικής στρατηγικής – φαρμακευτικής ή επεμβατικής – διασφαλίζοντας την προστασία του ασθενούς από ενδεχόμενο εγκεφαλικό επεισόδιο», καταλήγει ο κ. Μαρκάτης.