Τα… φαρμάκια της φαρμακευτικής δαπάνης

Η φαρμακευτική πολιτική αποτελούσε πάντα ένα μεγάλο αγκάθι, το οποίο προκαλούσε προβλήματα σε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς. Από τη μία είναι οι εκάστοτε κυβερνήσεις που δέχονται πιέσεις από τους θεσμούς, που έχουν συγκεκριμένο και σφιχτό budget και, δυστυχώς, ένα Σύστημα Υγείας απαρχαιωμένο, χωρίς δεδομένα και καταγεγραμμένες τις πραγματικές του ανάγκες. Από την άλλη, είναι οι φαρμακευτικές επιχειρήσεις, που πολλές φορές καλούνται να “πληρώσουν τα σπασμένα”, καλύπτοντας την κοινωνική πολιτική του κράτους, καταβάλλοντας μεγάλες επιστροφές και εκπτώσεις, ερχόμενες αντιμέτωπες με οριζόντια μέτρα και αποφάσεις της τελευταίας στιγμής, για τις οποίες δεν υπήρχε περιθώριο αντίδρασης και διαπραγμάτευσης. Και στη μέση οι ασθενείς, οι σημαντικές καθυστερήσεις στην εισαγωγή νέων φαρμάκων, τα εμπόδια στην πρόσβασή τους σε καινοτόμες θεραπείες που θα μπορούσαν να βελτιώσουν ή ακόμη και να σώσουν τη ζωή τους.

Η φαρμακευτική δαπάνη είναι ένας δύσκολος γρίφος και απαιτεί ένα πλέγμα συντονισμένων ενεργειών, ώστε σταδιακά να φτάσει στην επίλυσή του. Ο υπουργός Υγείας, Θάνος Πλεύρης, απευθυνόμενος στον Σύνδεσμο Φαρμακευτικών Επιχειρήσεων Ελλάδος ήταν ξεκάθαρος: αυτό τον προϋπολογισμό έχουμε, με αυτόν θα πορευτούμε και με βάση αυτόν θα πρέπει να γίνουν εξαντλητικές διαπραγματεύσεις, ώστε να μην χρειαστεί η λήψη άλλων μέτρων που θα επιβαρύνουν περισσότερο τον φαρμακευτικό κλάδο. Τίμιο.

Ο Πρόεδρος του ΣΦΕΕ, Ολύμπιος Παπαδημητρίου, απαντώντας στον υπουργό, κάνει λόγο για χρόνια υποχρηματοδότηση του συστήματος, για απουσία ελέγχων και για υπέρογκες επιστροφές που ουσιαστικά καλύπτουν τις ελλείψεις του κρατικού προϋπολογισμού. Τίμιο επίσης.

Για την μόνιμη επίλυση του γρίφου δεν χρειάζονται πυροσβεστικά, οριζόντια μέτρα ή μονομερείς αποφάσεις. Χρειάζεται συνεργασία, χρειάζονται έλεγχοι και καταγραφή αναγκών. Τα περιβόητα θεραπευτικά πρωτόκολλα, που τόσα χρόνια τώρα ακούμε, ο ψηφιακός φάκελος ασθενή, η ψηφιοποίηση όλου του συστήματος, ο έλεγχος της συνταγογράφησης και της ζήτησης είναι μέτρα που θα συμβάλουν σημαντικά ώστε η φαρμακευτική δαπάνη να έρθει σε… φυσιολογικά για την εποχή επίπεδα.

Εδώ και πολλά χρόνια η φαρμακευτική πολιτική προχωρούσε χωρίς στρατηγική, χωρίς σχεδιασμό, χωρίς να υπολογίσει κανείς τις παράπλευρες απώλειες, τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις, χωρίς να υπολογίζονται οι πραγματικές ανάγκες. Γιατί, πολύ απλά, δεν γνωρίζουμε τις πραγματικές ανάγκες. Τα περισσότερα μέτρα λαμβάνονταν με βάση τη λογική «χρειαζόμαστε 5 ευρώ, κόψ’ τα από ‘κει και βλέπουμε».

Ήρθε η ώρα να το δούμε αλλιώς. Κι αυτό απαιτεί θέληση και σκληρή δουλειά.

Του Θεόδουλου Παπαβασιλείου

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος