ΠΟΣΚΕ: «Ναι στον οικογενειακό γιατρό, αλλά ως δικαίωμα του ασθενή, όχι ως υποχρέωση!»

Με επιστολή της στον Υπουργό Υγείας, Ανδρέα Ξανθό, η Πανελλήνια Ομοσπονδία Σωματείων Κλινικοεργαστηριακών Ειδικοτήτων (ΠΟΣΚΕ) ζήτησε διευκρινίσεις σχετικά με τον θεσμό του οικογενειακού γιατρού και το σύστημα παραπομπών.

Συγκεκριμένα:

«Αξιότιμε κύριε Υπουργέ,

Σε συνεχείς ανακοινώσεις του Υπουργείου Υγείας και παρεμβάσεις στα ΜΜΕ εκπροσώπων του Υπουργείου γίνεται προσπάθεια εξωραϊσμού της αποτυχίας του θεσμού του Οικογενειακού Ιατρού, με στοιχεία τα οποία δεν αντιστοιχούν στη πραγματικότητα.

Αναφέρθηκε ότι υπάρχουν διαθέσιμοι 4000 οικογενειακοί ιατροί, εκ των οποίων οι περίπου 1000 είναι των ΤΟΜΥ και συμβεβλημένοι με τον ΕΟΠΥΥ, και οι υπόλοιποι 3000 είναι αυτοί που υπηρετούν στα Κέντρα Υγείας. Αποκρύπτεται σκοπίμως, λοιπόν, ότι ουσιαστικά 1000 είναι πραγματικά οικογενειακοί ιατροί, ενώ οι άλλοι επιτάχθηκαν να κάνουν τον οικογενειακό παράλληλα με τα καθήκοντα τους στα Κέντρα Υγείας. Και φυσικά εδώ προκύπτει το εξής ερώτημα: Ποιο από τα καθήκοντα τους θα κάνουν, αφού για να κάνουν τον οικογενειακό θα εγκαταλείψουν τη δουλειά για την οποία προσλήφθηκαν, δηλαδή την παροχή των υπηρεσιών τους στο Κέντρο Υγείας; Ο σοφός λαός, κύριε Υπουργέ, λέει σε αυτές τις περιπτώσεις ότι “δύο καρπούζια δεν χωρούν στην ίδια μασχάλη”. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι εκκρεμεί και δικαστική απόφαση με προσφυγή των ιατρών των Κέντρων Υγείας για το πόσο είναι σύννομο να είναι οικογενειακοί ιατροί παράλληλα με τη λοιπή υπηρεσία τους

Παράλληλα, με τον θεσμό του Οικογενειακό Ιατρού από 1/1/2019 έχει αναφερθεί ότι θα ισχύσει και ο θεσμός των παραπομπών από τον οικογενειακό ιατρό στους ιατρούς λοιπών ειδικοτήτων (καρδιολόγο-πνευμονολόγο κ.λπ.), γνωστός ως gatekeeping. Σε πρόσφατες δηλώσεις σας, αναφέρθηκε ότι ο θεσμός του Οικογενειακού Ιατρού θα εφαρμόζεται σταδιακά, χωρίς περαιτέρω διευκρινίσεις.

Ερωτάται, λοιπόν, ο κ. Υπουργός :

α) Το σύστημα παραπομπών θα ισχύσει από 1/1/2019;

β) Οι συμβάσεις των λοιπών ιατρών, πλην οικογενειακών, θα συνεχίσουν να ισχύουν όπως είναι σήμερα;

γ) Συγκεκριμένα τι σημαίνει “σταδιακή εφαρμογή του οικογενειακού ιατρού” και πώς θα υλοποιηθεί;

δ) Η δέσμευση ότι τα επείγοντα περιστατικά και τα χρόνια νοσήματα, για τα οποία μάλιστα υπάρχουν διαγνωστικά και θεραπευτικά πρωτόκολλα, θα μπορούν να επισκέπτονται τον ειδικό ιατρό ελεύθερα είτε στο δημόσιο, είτε στον ιδιωτικό σύστημα, και απλά θα πρέπει να ενημερώνουν τον οικογενειακό τους ιατρό παραμένει;

ε) Τέλος, τι θα γίνει με τους νέους ιατρούς πλην οικογενειακών, δηλαδή τους ιατρούς λοιπών ειδικοτήτων που ενδεχομένως θέλουν να κάνουν σύμβαση με τον ΕΟΠΥΥ και περιμένουν από το 2014; Γιατί δεν ανοίγει το σύστημα να κάνουν σύμβαση όσοι το επιθυμούν με τις παρούσες συμβάσεις, για να βοηθήσουμε έτσι να γίνει μια μικρή ανάσχεση φυγής ιατρών εκτός Ελλάδος; 

Αξιότιμε κ. Υπουργέ,

Η θέση μας είναι γνωστή, όπως και όλου του ιατρικού κόσμου, αλλά και των ασθενών. Ελεύθερη επιλογή ιατρού κατά πράξη και περίπτωση.

Ναι στον οικογενειακό ιατρό, αλλά ως δικαίωμα του ασθενή και όχι ως υποχρέωση, διότι ο κάθε ασθενής θέλει τον ιατρό που εμπιστεύεται και όχι αυτόν που θα του επιβάλλεται.»