Νίκος Χαρδαλιάς: ο «τσάρος» της κρίσης

Κι εκεί που περίμενες ότι σε μια μεγάλη υγειονομική κρίση θα «κυριαρχούσε» το υπουργείο Υγείας, εμφανίζεται μία Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας και ανατρέπει τις προβλέψεις. Ίσως γιατί τις ενέργειες του Υγείας τις θεωρείς δεδομένες, επιβεβλημένες. Πρέπει να έχει επαρκές προσωπικό και φάρμακα το ΕΣΥ, πρέπει να έχει τις απαραίτητες ΜΕΘ για να περιθάλψει τα περιστατικά, επιβάλλεται να νιώθεις ασφαλής ως πολίτης για τις υπηρεσίες υγείας που σου παρέχει το κράτος ανεξαρτήτως συνθηκών. Τώρα, αν τόσα χρόνια παλεύουμε με την σκιά μας κι έχουμε αφήσει το ΕΣΥ στη μοίρα του, αυτό είναι ένα άλλο θέμα και οι ευθύνες βαραίνουν πολλούς.

Από την άλλη, γνωρίζαμε τη ΓΓΠΠ και τις παρεμβάσεις της κατά καιρούς σε περιπτώσεις καταστροφών, αλλά δεν μπορούσε κανείς να σκεφτεί τον καταλυτικό ρόλο που θα έπαιζε στη διαχείριση της παρούσας κρίσης.

Η αναβάθμισή του Νίκου Χαρδαλιά σε υφυπουργό Πολιτικής Προστασίας και Διαχείρισης Κρίσεων, αν και στην αρχή μπορεί να μας φάνηκε ως ένας ακόμη ανούσιος «τίτλος ευγενείας», απ’ αυτούς που παραχωρήθηκαν αφειδώς σε πολλούς τα τελευταία χρόνια, αποδείχτηκε καίρια απόφαση κι αυτό το έδειξε η πορεία. Μαζί με την αναβάθμιση ανέλαβε και τον «άχαρο» ρόλο να μας θυμίζει καθημερινά πώς, θέλοντας και μη, θα κάνουμε αυτά που πρέπει για να τα βγάλουμε πέρα.

Με την βοήθεια της ΓΓΠΠ ανακαλύψαμε εν έτει 2020 ότι υπάρχουν επείγουσες ειδοποίησεις που μπορούν να φτάσουν ταυτοχρόνως στα κινητά όλων πολιτών, ώστε να ενημερωθούν για την σοβαρότητα μίας κατάστασης. Είδαμε πώς είναι να επικαιροποιούνται καθημερινά τα μέτρα που λαμβάνονται, πώς στηρίζεται με επιχειρήματα η αυστηροποίησή τους, πώς μπορεί να ελέγχεται η εφαρμογή τους, αλλά και πώς χωρίς εξαιρέσεις και παραθυράκια τιμωρούνται οι παραβάτες. Είδαμε επίσης πώς είναι να είσαι σε εγρήγορση και να σχεδιάζεις την επόμενη μέρα φροντίζοντας να έχεις προβλέψει τα απρόβλεπτα.

Στην κρίση που διανύουμε δεν θέλουμε πολιτικούς που κυνηγούν την κάμερα, ούτε αυτούς που μιλάνε και πράττουν άσκοπα και ανούσια. Από όποια παράταξη και αν προέρχονται. Θέλουμε ανθρώπους των έργων και της ουσίας. Οι οποίοι μπορεί να μας δυσαρεστούν στην παρούσα φάση με τις αποφάσεις τους, αλλά τουλάχιστον βλέπουμε ότι προσπαθούν για το γενικό καλό. Δεν ψάχνουν απλά για το καλό τους προφίλ.

Του Θεόδουλου Παπαβασιλείου

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπους την Κυριακή 5 Απριλίου