Κυνηγώντας τα αυτονόητα

Στις περισσότερες πολιτισμένες χώρες, οι διεκδικήσεις των εργαζομένων και των φορέων στοχεύουν πάντα στο κάτι παραπάνω. Στην Ελλάδα, οι διεκδικήσεις αυτές έχουν περιοριστεί στα αυτονόητα.

Αυτό γίνεται ακόμη πιο εμφανές κατά τη διάρκεια μίας προεκλογικής περιόδου, όταν ακούς και διαβάζεις τις δεσμεύεις υποψηφίων και κομμάτων. Θα εκσυγχρονιστούμε, θα βελτιώσουμε την παιδεία, θα έχουμε ποιοτικές υπηρεσίες υγείας, θα μειώσουμε την γραφειοκρατία, θα στηριχτούμε στην αξιοκρατία, θα δημιουργήσουμε ένα πιο φιλικό προς τις επενδύσεις κράτος. Αυτά είναι τα βασικά μηνύματα των τελευταίων εκλογικών αναμετρήσεων, τα οποία αν κάτσεις να σκεφτείς λίγο παραπάνω, θα συνειδητοποιήσεις (άλλη μία φορά δυστυχώς), το πόσο πίσω είμαστε στα βασικά.

Έργα που θα έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και χρόνια, μια φιλοσοφία προσαρμοσμένη στις σύγχρονες ανάγκες που θα έπρεπε να διακατέχει την πολιτική σκέψη, επίσης εδώ και χρόνια, ένα κράτος πρόνοιας και δικαίου που οφείλει κάθε κυβέρνηση να παρέχει στους πολίτες, μπαίνουν στο «σακούλι» των παροχών και των δεσμεύσεων εν έτει 2019.

Αν πάρουμε το παράδειγμα της Υγείας, μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα το μέγεθος του προβλήματος. Οι εργαζόμενοι στα δημόσια νοσοκομεία ζητούν καλύτερες υποδομές, προσλήψεις προσωπικού για να έχουν πιο ανθρώπινα ωράρια, καλύτερη χρηματοδότηση για να αντέξει το ΕΣΥ τις πιέσεις των καιρών.

Οι φαρμακευτικές επιχειρήσεις, από τη μεριά τους, ζητούν διάλογο, συνεργασία, αποφυγή των οριζόντιων μέτρων και των δυσάρεστων εκπλήξεων, όπως επίσης και να μην πληρώνουν τα σπασμένα των μειωμένων προϋπολογισμών.

Οι ασθενείς θέλουν ένα υγιές σύστημα, με λιγότερες λίστες αναμονής, λιγότερα ράντζα, πιο σύγχρονα νοσοκομεία και άμεση πρόσβαση στις καινοτόμες θεραπείες, όπως έχουν και οι περισσότεροι πολίτες της Ευρώπης.

Κανείς δεν ζητά κάτι το υπερβολικό. Αντιθέτως, πολλά από τα παραπάνω θα έπρεπε να θεωρούνται δεδομένα και όχι ζητούμενα. Ωστόσο, τόσα χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης, ακόμη κυνηγάμε τα αυτονόητα και προσπαθούμε να χτίσουμε ένα μέλλον, βασισμένο σε «μπαγιάτικες» υποσχέσεις.

Αν διαβάσουμε ένα προεκλογικό πρόγραμμα της προηγούμενης δεκαετίας και το συγκρίνουμε με κάποιο της παρούσας προεκλογικής περιόδου, οι διαφορές θα είναι ελάχιστες. Και αυτό αποτελεί μέγιστο πολιτικό πρόβλημα, που δικαιολογεί την κάθε επιφύλαξη και καχυποψία των πολιτών…

Γράφει ο Θεόδουλος Παπαβασιλείου

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος, την Κυριακή 7 Απριλίου