Η ζοφερή μας κανονικότητα…

Η επιστροφή στην κανονικότητα είναι ο μεγάλος πόθος τα τελευταία δύο χρόνια που η πανδημία ανέτρεψε τα πάντα. Θάνατος, φόβος, αγωνία, νοσοκομεία στο κόκκινο, lockdown, οικονομική καταστροφή για πολλούς, μία πολύ δύσκολη καθημερινότητα για άλλους, απομόνωση, βεβαρημένη ψυχολογική κατάσταση…

Η επιστροφή στην παλιά μας ρουτίνα, με τα καλά, τα στραβά και τα ανάποδά της, έμοιαζε όλο αυτό το διάστημα ως ένας μονόδρομος ελπίδας, για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε. Είναι αυτό που λένε πολλοί, που λέμε κι εμείς κάποιες φορές χωρίς να το συνειδητοποιούμε, πως αν δεν έρθουν οι πραγματικές δυσκολίες, τα σοβαρά ζόρια, δεν εκτιμάς αυτό που έχεις.

Κι εκεί που η καθημερινότητα άρχισε να εξοικειώνεται με την πανδημία, εκεί που η επιστήμη άρχισε να δίνει ελπίδες για ένα σταδιακό τέλος του εφιάλτη που ζήσαμε, έρχεται ένας πόλεμος να ανατρέψει και πάλι τις ισορροπίες. Πέρα από το πολιτικό και φυσικά το ανθρώπινο σκέλος του, προκαλεί ένα ντόμινο αρνητικών εξελίξεων με την ενεργειακή κρίση και την ακρίβεια που μοιάζει δυσβάσταχτη για μεγάλη μερίδα των πολιτών (και) στη χώρα μας.

Από τον υγειονομικό πόλεμο, περάσαμε στον “κλασικό” και αμέσως μετά έρχεται ένας “κοινωνικός” πόλεμος να μας αναστατώσει, να μας θυμώσει, να μας γεμίσει θλίψη και οργή. Η υπόθεση της “μάνας” από την Πάτρα, επισκίασε όλα τα υπόλοιπα, γιατί είναι κάτι τόσο αποτρόπαιο, τόσο συγκλονιστικό που έγινε “μέσα στο σπίτι μας”, που δεν το χωράει ανθρώπινος νους.

Είναι ένα ακόμη δείγμα της ζοφερής πραγματικότητάς μας, που συχνά πυκνά πλέον μας υπενθυμίζει με τραγικά περιστατικά ξυλοδαρμών, κακοποιήσεων, δολοφονιών κ.α. ότι και η κοινωνία μας νοσεί και θα πρέπει να λάβουμε μέτρα.

Μέτρα είναι η λέξη κλειδί για τα επόμενα χρόνια. Χρειάζονται για να ορθοποδήσουμε μετά την τεράστια υγειονομική κρίση, και οικονομικά και ψυχολογικά. Στο οικονομικό κομμάτι τα μέτρα θα πρέπει να είναι ακόμα πιο δυναμικά, γιατί η ακρίβεια που έφερε μαζί της ο πόλεμος, “κούμπωσε” άσχημα με την ήδη επιβαρυμένη κατάσταση από τα απανωτά lockdown της πανδημίας.

Μεγάλη προσπάθεια θα πρέπει να γίνει και στο κομμάτι της κοινωνίας. Μέσω της εκπαίδευσης, της ενημέρωσης και της δημιουργίας των κατάλληλων δομών, θα πρέπει να παλέψουμε να προλάβουμε ό,τι σώζεται. Είναι βέβαια και αυτά που δεν σώζονται, γιατί δεν μπορεί να τα χωρέσει, να τα φανταστεί ο ανθρώπινος νους…

Του Θεόδουλου Παπαβασιλείου

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος