Αρχική / Τελευταίες Εξελίξεις / Ιδιωτικός Τομέας / ΙΣΘ – #εμβολιάΖΩ: Συγκλονιστικές μαρτυρίες ιατρών που νόσησαν από COVID-19 και νοσηλεύτηκαν

ΙΣΘ – #εμβολιάΖΩ: Συγκλονιστικές μαρτυρίες ιατρών που νόσησαν από COVID-19 και νοσηλεύτηκαν

Στο πλαίσιο της εκστρατείας του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης (ΙΣΘ) «ΕμβολιάΖΩ», ιατροί που νόσησαν από κορονοϊό και νοσηλεύτηκαν σε ΜΕΘ ή ΜΑΦ, μιλούν για όσα συγκλονιστικά βίωσαν μέσα στους θαλάμους COVID-19 ως ασθενείς, δίνοντας τη μάχη για τη δική τους ζωή.

Ο πρόεδρος του ΙΣΘ, χειρουργός οφθαλμίατρος Νίκος Νίτσας, ο οποίος επίσης νόσησε, τονίζει: «Τον περασμένο Νοέμβριο πολλοί συνάδελφοι κόλλησαν τη νόσο, κυρίως την ώρα του καθήκοντος, παρά τα αυστηρότατα μέτρα που είχαν λάβει. Αρκετοί έχασαν τη ζωή τους ενώ αναμένονταν σε λίγες εβδομάδες τα εμβόλια! Εμείς οι γιατροί, όπως και οι υπόλοιποι συνάνθρωποί μας, “χάσαμε τη γη κάτω από τα πόδια μας. Ανησυχήσαμε για τους ασθενείς μας, για τις οικογένειές μας, για τις ζωές μας. Αν και ως επιστήμονες της υγείας η ψυχραιμία είναι το βασικό στοιχείο της εκπαίδευσης μας, βιώσαμε τον απόλυτο πόνο ή τον απόλυτο φόβο της αιφνιδιαστικής απώλειας. Αυτές τις μαρτυρίες καταγράψαμε στον ΙΣΘ αναδεικνύοντας ταυτόχρονα την αναγκαιότητα του εμβολιασμού ώστε να μη ζήσουν άλλοι όσα εμείς ζήσαμε. Πολλοί ήπια, άλλοι… χωρίς επιστροφή. Και από αυτό το βήμα, των φετινών δράσεων του #εμβολιαΖΩ, θέλω να μεταφέρω τα θερμά συλλυπητήρια στους συγγενείς των συναδέλφων, τα δικά μου κι όλων των μελών του συλλόγου που εκπροσωπώ. Στη μνήμη αυτών των γιατρών συνεχίζουμε την προσπάθεια ενημέρωσης. Στη μνήμη όλων των ανθρώπων που πέθαναν  ζητούμε να ακουστούν οι επιστήμονες και όχι οι… σκοταδιστές, ώστε να ελέγξουμε κι αυτή την πανδημία, όπως έγινε και στο παρελθόν».

Ο καθηγητής Καρδιολογίας του ΑΠΘ, Βασίλης Βασιλικός, τονίζει στο #εμβολιάΖΩ: «Η νόσος ξεκίνησε με την τυπική εικόνα: πυρετός, ρίγος κ.λπ. Απομονώθηκα αμέσως στο σπίτι και την επόμενη μέρα έκανα τεστ, το οποίο ήταν… αρνητικό. Έκανα ξανά τεστ και πάλι ήταν αρνητικό. Την επομένη με είδε πνευμονολόγος με rapid πάλι… αρνητικό και το ίδιο βράδυ πήγα σε μικροβιολόγο, όπου για πρώτη φορά βγήκε θετικό. Είναι αυτό το “παράθυρο” των 5-6 ημερών. Δεν έχει σχέση με την ποιότητα των διαγνωστικών τεστ, είναι ένα από τα επικίνδυνα κομμάτια της νόσου που, ενώ έχεις τη συμπτωματολογία, δεν μπορείς να την αποδείξεις. Και μπορεί τα τεστ να είναι αρνητικά και εσύ να είσαι μία… κινητή βόμβα.

Στη συνέχεια πήρα όλες τις ενδεδειγμένες θεραπείες, τα αντιικά, τη κορτιζόνη, τα αντιβιοτικά, τις βιταμίνες κλπ. Μετά από τρεις εβδομάδες αρνητικοποιήθηκα. Ήμουν έτοιμος να πάρω εξιτήριο και εκείνες τις μέρες… επιδεινώθηκα ραγδαία! Βεβαίως εξηγείται όλο αυτό, ο ιός κάνει τον κύκλο του, αλλά από εκεί και πέρα είναι η φλεγμονή που προκαλεί διάφορα συστήματα και, ανάλογα στο πού είσαι επιρρεπής, θα κάνεις βαριά αναπνευστική ανεπάρκεια ή καρδιοπάθεια, μυοκαρδίτιδα κ.λπ. Συχνά έχουμε θρομβώσεις, από τη νόσηση, από το ιό και συνήθως κάνουμε μαζικές πνευμονικές εμβολές. Αυτό φοβήθηκα κι εγώ, αλλά ευτυχώς δεν το έπαθα. Άλλοι συνάδελφοι έχουν καταλήξει από τέτοιες…

Στην εντατική ήμασταν όλοι μαζί, να σας θυμίσω ήταν σε κατάσταση επιστράτευσης, γιατί δεν υπήρχαν κλίνες, και βάλαμε κάποια κρεβάτια στα χειρουργεία. Αναρωτήθηκα πώς θα αντέξω εκεί μέσα. Αλλά από εκεί και πέρα, δε θυμάμαι τίποτα. Δεν θυμάμαι να μου λένε ότι θα με διασωληνωσουν. Και κατηγορήθηκα ή κατηγορήθηκαν συνεργάτες μου ότι άργησαν να με διασωληνώσουν, ακριβώς γιατί το είχα ζητήσει, το οποίο βέβαια δεν ισχύει. Ο άρρωστος μπορεί να λέει ό,τι θέλει, ο γιατρός είναι υποχρεωμένος να κάνει αυτό που του λέει η συνείδησή του.

Εμείς οι γιατροί, ξέρετε, είμαστε λίγο “χοντρόπετσοι” και, αν δεν αρρωστήσουμε, δεν θα καταλάβουμε. Όταν πανικοβλήθηκα, όταν χρειάστηκε να μπω στην εντατική, τότε συνειδητοποίησα κάποια πράγματα ξανά. Σε μια στιγμή που είχα ξυπνήσει ήταν για μένα η χειρότερη εμπειρία. Ένιωθα αβοήθητος, είχα τις φυσικές μου ανάγκες, κρύωνα και δεν μπορούσα να μιλήσω. Σχεδόν 5 μήνες, στην εντατική διασωληνωμένος 2 μήνες, άλλες 5 εβδομάδες στην εντατική για να μπορέσω να κινητοποιηθώ και άλλες 3 εβδομάδες στο θάλαμο για να μπορέσω να κάνω τα πρακτικά, τα βασικά μου πράγματα, για να μπορώ να πάω σπίτι μου δηλαδή. Ξαναμαθαίνεις τη ζωή από το άλφα. Είχα την εντύπωση ότι μιλούσα, αλλά με την τραχειοστομία, δε μπορούσα να συνεννοηθώ. Και ερχόταν η σύζυγός μου, και της έλεγα κάνε μου αυτό, κάνε μου εκείνο, και δεν καταλάβαινε. Κι αντιθέτως, ερχόταν η νοσηλευτήρια, η οποία ήταν εκπαιδευμένη και καταλάβαινε. Και ενώ είχα την αίσθηση ότι επικοινωνούσα γραπτά καλά, μου έδειξε η σύζυγος μου τις σημειώσεις μου και τα γράμματα μου δεν ήταν ούτε νηπιαγωγείου τα οποία κι έχω κρατήσει…»

Δείτε ολόκληρη τη συζήτηση με τον Δρ. Βασιλικό εδώ.

Ο ΩΡΛ και αντιπρόεδρος του ΙΣΘ Νικόλαος Μπάτζιος μιλάει για τη νόσησή του και τη διακομιδή του στο νοσοκομείο. «Στην αρχή το αντιμετώπισα σχετικά καλά, ως και πολύ καλά, σκεπτόμενος ότι με τη νόσησή μου θα αποκτήσω ανοσία. Γενικά η κατάσταση μου ήταν ομαλή, με δύο πυρετικά κύματα τη μέρα. Τα… χρειάστηκα όταν εξαντλήθηκαν όλα τα θεραπευτικά πρωτόκολλα (πήρα και ρεμδεσιβίρη), και άρχισαν να μιλάνε για διασωλήνωση στον ασθενή δίπλα μου. Δεν φανταζόμουν πόσο πολύ θα μπορούσαν να χαραχτούν γεγονότα στο υποσυνείδητο μου… Επειδή ο συνασθενής μου είχε τηλεόραση απέναντί του, έβλεπε πολύ ΕΡΤ. Σας πληροφορώ ότι, ακόμη και σήμερα, ύστερα από ένα χρόνο, όταν ακούω τα σήματα του συγκεκριμένου τηλεοπτικού σταθμού ανεβάζω σφυγμούς. Επίσης, αν και γιατρός, έπιασα τον εαυτό μου να… κλέβω στην οξυμετρία.  Έπαιρνα μεγάλες ανάσες για περισσότερο οξυγόνο, ώστε να μην καταγραφεί χαμηλός κορεσμός και χρειαστώ διασωλήνωση. Γενικά, τις πρώτες ημέρες το παράδοξο ήταν ότι ήμουν αρκετά καλά για να πάω νοσοκομείο, αλλά αρκετά άσχημα για να μείνω στο σπίτι…

Μετά τη θεραπεία πήγα στο σπίτι και συνεχίζω εκεί την υποστηρικτική αγωγή… Κι εδώ θα πρέπει να τονίσω ότι δεν είναι μόνο η νοσηλεία, αλλά και ό,τι αυτή συνεπάγεται.  Μιλούσα με ασθενείς μου στο τηλέφωνο και μου έλεγαν να σταματήσω, γιατί με άκουγαν που δυσκολευόμουν απίστευτα. Πέρασαν τρεις μήνες για να πλησιάσω τους ρυθμούς πριν τη νόσηση μου. Έκανα λιγότερες ώρες στο ιατρείο μου. Εκείνο που με άγχωσε περισσότερο δεν ήταν η δική μου νόσηση, αλλά και ότι ολόκληρη η οικογένειά μου, η σύζυγος και τα τέσσερα μας παιδιά κόλλησαν, και θα έπρεπε να βρω ποιος θα μπορούσε να βοηθήσει σε περίπτωση επιδείνωσης τόσο δική μου, όσο και της γυναίκας μου.

Σκέπτομαι ότι πολλά από όσα κυνηγάμε είναι ματαιόδοξα. Είχα αρκετό χρόνο να τα σκεφτώ και να αναθεωρήσω τη στάση μου απέναντι στη ζωή. Μέτρησα, επίσης, τους φίλους που μου στάθηκαν π.χ. συναδέλφους που έβλεπαν τους ασθενείς μου, γεγονός που με απασχολούσε πολύ σε μια κρίσιμη καμπή στη ζωή μου όταν κόλλησα κι εγώ και η οικογένεια μου… Νομίζω ότι ποτέ δεν έγινα το ίδιο καλά όπως ήμουν πριν τη νόσηση. Ακόμη και τώρα, δυσκολεύομαι όταν κουράζομαι π.χ. όταν περπατάω πολύ. Στις τελευταίες αξονικές μου φαίνονται κάποια υπολείμματα και ίσως στο μέλλον θα φανούν οι επιπτώσεις πιο ξεκάθαρα…»

Παρακολουθήστε ολόκληρη τη μαρτυρία του Δρ. Μπάτζιου εδώ.

Ο κ. Θεμιστοκλής Τουφεκτσής, αγγειοχειρουργός, αφηγείται: «Τέλη Οκτωβρίου με πιάνει ρίγος με πυρετό. Ε, το ψιλιάστηκα, δεν ήθελε και πολύ. Δεν γνωρίζω (πώς κόλλησα), δεν κατάλαβα. (Στο ιατρείο) κρατούσα όλα τα μέτρα προφύλαξης. Επειδή έχω και χειρουργική ιδιότητα, φοβόμουν για τους ασθενείς. Δηλαδή δεν είχα το δικαίωμα να αμελώ 5 στοιχειώδεις κανόνες, οπότε, όντως δεν κατάλαβα πώς και γιατί. Μένω σπίτι για 7 περίπου ημέρες, ένας πυρετός. Είχα κάποια δύσπνοια, αλλά δεν επιδεινώθηκε. Αλλά περίπου στην εβδομάδα πάνω, είδα ότι άρχισε να πέφτει ο κορεσμός. Εντάξει, εγώ ήμουν και καπνιστής, δεν είχα ποτέ υψηλούς κορεσμούς. Και μετά από ένα σημείο, και που είχα κατεβεί και κάτω από το 90, ενώ το όριο ήταν το 93, λέω καλύτερα να μην το ρισκάρω άλλο. Η επιδείνωσή μου στην κλινική ήταν ραγδαία. Δηλαδή με το ζόρι κατάφερνα να μιλήσω με το οικείο μου περιβάλλον για 3-4 λεπτά την ημέρα. Εχω, δε, ομιχλώδεις αναμνήσεις πριν τη διασωλήνωση.

Θυμάμαι όταν ήρθε η ώρα και είχα εξασθένηση, δεν μπορούσα, με σέρνανε να με πάνε στον αξονικό τομογράφο, δεν μπορούσα καν να σταθώ, να καθίσω σε αμαξίδιο… Είχα φοβερή δύσπνοια, παρόλο που έπαιρνα οξυγόνο. Την τελευταία μέρα, πριν τη διασωλήνωση, θυμάμαι που πήρα τη γυναίκα μου και της το είπα για να μην της το ανακοινώσει άλλος. Έχω, υποτίθεται, κάποιες αναμνήσεις, αλλά θεωρώ ότι είναι από τα φάρμακα… Είχα εξαντληθεί. Με ισοπέδωσε η νόσος. Σιγά σιγά, με δύσπνοια, φουλ δόσεις οξυγόνου και υποστήριξη αναπνευστική δεν μπορούσα να κινηθώ. Είχαν αδυνατίσει όλοι μου οι μύες, δεν μπορούσα να σταθώ σε όρθια θέση. Έκανα περίπου μία βδομάδα για να καταφέρω να είμαι σε καθιστή θέση στο κρεβάτι, τέτοια ήταν η μυϊκή αδυναμία. Για να καταφέρω να πάω τουαλέτα, δύο βήματα, έκανα 14 μέρες. Ναι, ήταν αγώνας. Δεν πήγα σε κέντρο αποκατάστασης, δεν άντεχα.

Επί δύο μήνες δεν είδα μία ανθρώπινη φυσιογνωμία, δεν είδα ανθρώπινα μάτια. Έβλεπες μόνο στολές, γυαλιά, σαν ταινία επιστημονικής φαντασίας. Αν δεν το ζήσεις, δεν μπορείς να αντιληφθείς για τι πράγμα μιλάμε. Είναι κρύο και σε μία κατάσταση γενικότερης θολούρας. Θυμάμαι, καθόμουν στο κρεβάτι κι έβλεπα μόνο το οστό από την άρθρωση του γόνατος, δεν έβλεπα που ήταν οι μύες, είχανε λιώσει τα πάντα, δεν έβλεπα τίποτα, δεν έβλεπα τη γάμπα μου, δεν μπορούσα να τη δω, και δεν ήμουνα αδύνατος άνθρωπος. Είχαν ατροφήσει πλήρως, είχα χάσει μεγάλη μυϊκή μάζα και μεγάλο βάρος, δηλαδή πάνω από 20 κιλά.

Μερικά δεν μου έχουν φύγει ακόμη, δηλαδή θα έχω αρθραλγίες πού και πού, θα έχω μυαλγίες έντονες, θα με πιάσει καμία δύσπνοια χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο. Οι αντοχές βελτιώνονται, αλλά δεν είμαι όπως ήμουνα, και δεν ξέρω αν θα φθάσω και ποτέ. Έχω μόνιμες βλάβες από τη νόσο, μου το έχουν πει οι πνευμονολόγοι και οι εντατικολόγοι όταν ήμουν εκεί. Κάποιες περιοχές στον πνεύμονα, να το πούμε έτσι απλά, έχουν… καταστραφεί. Ότι θα έχω, θα έχω μόνιμες βλάβες. Αυτό θα το βλέπω μέρα με τη μέρα.  Πέρασα πρόσφατα ένα απλό κρυολόγημα, που το μόνο που με προβλημάτισε είναι ότι ένιωσα δύσπνοια κατευθείαν, που ίσως να είναι και ενδεικτικό των πνευμόνων μου και της λειτουργίας τους. Κοιτάξτε, πριν έκανα κάτι “καταχρήσεις”, κάτι ηλεκτρονικά τσιγάρα, κάτι τέτοια. Τώρα δεν τολμάω…».

Παρακολουθήστε τη μαρτυρία του κ. Τουφεκτσή εδώ.

Η παιδίατρος Ελένη Ιασωνίδου μιλά για τη long covid, όπως οι ασθενείς αποκαλούν τις μακροχρόνιες επιπτώσεις στον οργανισμό (post covid τον ονομαζει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας), και συγκλονίζει: «Εγώ ανησυχώ για τα ίδια τα παιδιά… 1 στα 7 θα νοσήσει ήπια, αλλά δεν ξέρουμε τι θα τους βγάλει μακροπρόθεσμα η νόσος. Τα νούμερα είναι πολύ μεγάλα. Εγώ νόσησα ήπια στην αρχή, ως μια απλή ίωση. Ο σύζυγος ήταν οριακά να μπει στο νοσοκομείο. Δεν είχαμε ιδιαίτερα συμπτώματα, αλλά μετά την καραντίνα της μιας εβδομάδας, δυσκόλεψε η κατάσταση. Για μένα δεν τελείωσε τίποτε, για μένα, σχεδόν ένα χρόνο πριν, ήταν μόνο η αρχή.  Στις είκοσι ημέρες ήμουν έτοιμη να λιποθυμήσω και με είδε καρδιολόγος, που βρήκε περικαρδίτιδα από τον ιό.  Αυτή η επίπτωση δεν είναι μόνο για μένα ή για συνομήλικους μου, είναι και για παιδιά. Δεν έχει σημασία η ηλικία, το ξαναλέω, ή τα υποκείμενα νοσήματα.

Μπορεί να μην πεθάνεις από κορονοϊό, αλλά να πάθεις long covid, μια διαφορά που δεν έχει επικοινωνηθεί. Υγιή και αθλητικά άτομα έχουν πάθει long covid, αθλητές έχουν χάσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες από τις μακροπρόθεσμες συνέπειες της νόσου. Για να καταλάβετε, στην πρώτη καραντίνα έβγαζα αυστηρό πρόγραμμα αεροβικής μιας ώρας και σήμερα δυσκολεύομαι να περπατήσω ή να ανέβω μια σκάλα ή μια ανηφόρα! Η αξονική μου βγήκε καθαρή, όμως αντιμετώπισα νευρολογικά προβλήματα, επώδυνη ουλίτιδα, δέρμα σαν καμένο, δύσπνοια που συνεχίζεται κ.λπ. Δηλαδή μιλάμε για μία ΝΕΑ ΝΟΣΟ που μοιάζει με κάποιες άλλες παλαιότερες, αλλά αυτές προκύπτουν από την COVID-19. Φυσικά η ζωή μου έχει αλλάξει καi ευτυχώς μπορώ να την προσαρμόσω σε άλλους ρυθμούς. Για παράδειγμα, δεν θα μπορούσα να βγάλω εικοσιτετράωρη εφημερία, δεν θα μπορούσα σε καμία περίπτωση να ανταπεξέλθω σήμερα, ένα χρόνο μετά τη νόσησή μου…».

Oλόκληρη η μαρτυρία της παιδιάτρου Ελένης Ιασωνίδου εδώ.

Check Also

3.585 νέα κρούσματα, 36 θάνατοι, 348 διασωληνωμένοι

Τα νέα εργαστηριακά επιβεβαιωμένα κρούσματα  είναι 3.585, εκ των οποίων 16 εντοπίστηκαν κατόπιν ελέγχων στις …