Αρχική / Πρόσωπα / Άρθρα / Απόψεις / Η μάχη της Υγείας

Η μάχη της Υγείας

Παρακολουθώντας την επικαιρότητα (και) στο κομμάτι της Υγείας, πολλές φορές αναρωτιέσαι τι να περιμένεις και τι όχι από το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Οι εργαζόμενοι στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας, εδώ και αρκετά χρόνια διαμαρτύρονται για τις συνθήκες εργασίας, για τις υποδομές, για τις ελλείψεις.

Καθημερινά διαβάζουμε ανακοινώσεις για κλείσιμο κλινικών, για σοβαρές δυσλειτουργίες, για ράντζα και αναμονές. Την ίδια ώρα, βλέπουμε ένα ΕΣΥ προσβάσιμο σε όλους και ένα προσωπικό που παλεύει με όσες δυνάμεις του έχουν απομείνει για να φροντίσει τους ασθενείς.

Πρόσφατα οι γιατροί της Λάρισας υποστήριξαν ότι τμήματα – κλινικές στο νοσοκομείο της πόλης υπολειτουργούν ή δεν λειτουργούν καθόλου λόγω ελλείψεων προσωπικού, ενώ αναφερόμενοι στις υποδομές του εν λόγω ιδρύματος, αλλά και των Κέντρων Υγείας της περιοχής, τις χαρακτήρισαν «επιεικώς άθλιες». Μετά «σκάνε» οι καταγγελίες από την Κεφαλλονιά, όπου έχουμε απανωτές παραιτήσεις προσωπικού λόγω κακών συνθηκών εργασίας και τη μονάδα Τεχνητού Νεφρού να απειλείται με λουκέτο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους νεφροπαθείς που νοσηλεύονται εκεί.

Αυτά είναι δύο από τα πολλά περιστατικά που καταγράφονται και καταγγέλλονται καθημερινά. Την ίδια ώρα έχουμε και δεκάδες άλλα ανοιχτά μέτωπα. Τα ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα λένε πως δεν μπορούν να επιβιώσουν με τα απανωτά οριζόντια μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση. Το ίδιο και ο φαρμακευτικός κλάδος που πληρώνει ουσιαστικά τα τελευταία χρόνια την κοινωνική πολιτική της κυβέρνησης. Οι γιατροί στα νοσοκομεία ξεκινούν καμπάνια για τα περιστατικά βίας στα ιδρύματα της χώρας από αγανακτισμένους ασθενείς, η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας ψάχνει απελπισμένα να βρει γιατρούς, ο εκσυγχρονισμός προχωράει με αργά βήματα και πάει λέγοντας.

Σε ένα σχεδόν ανθυγιεινό περιβάλλον ο τομέας της Υγείας «κρατιέται» χάριν στο προσωπικό του και χάριν στις πλάτες του ιδιωτικού τομέα. Και ακριβώς για αυτούς τους δύο παράγοντες, όλοι λέμε ευτυχώς που έχουμε και το ΕΣΥ, ακόμη και με τα προβλήματα που έχουμε, και μπορούμε να καταφύγουμε κάπου τη δύσκολη στιγμή. Αλλά για πόσο μπορεί να συνεχιστεί αυτό; Πότε θα υπάρξει ένας σωστός σχεδιασμός, ώστε σιγά – σιγά να κλείνουν τα ανοιχτά μέτωπα; Γιατί δεν μιλάμε μόνο για προβλήματα που προέκυψαν τα τελευταία χρόνια, αλλά για χρόνιες παθογένειες, τις οποίες δεν έχουμε καταλάβει τελικά αν δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε να τις αντιμετωπίσουμε.

Γράφει ο Θεόδουλος Παπαβασιλείου

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος, την Κυριακή 21 Απριλίου

Check Also

Το φάρμακο θέλει επειγόντως… θεραπεία

Ο τομέας του φαρμάκου άρχισε, επιτέλους, να κινείται και στο προσεχές διάστημα αναμένονται και οι …